Oblicza nostalgii

Erna Rosenstein (Lwów 1913 - Warszwa 2004) - Oblicza nostalgii ( cztery części w jednej oprawie), olej, tektura naklejonas na sklejkę, sygn. l. środek "Erna Rosenstein", dat. na odwrociu 1986, wym. każdej części: 64 x 23,5 cm,  wymiary w oprawie: 146 x 65 cm

Cena:  Prosimy o kontakt

Erna Rosenstein - polska malarka surrealistyczna i poetka żydowskiego pochodzenia. Siostra Paula Rosenstein-Rodana, żona Artura Sandauera, matka Adama Sandauera. 
Erna Rosenstein dorastała w latach 30 stając się częścią awangardy,  związanej z Grupą Krakowską. Studiowała w Wiener Frauen Akademie w Wiedniu w latach 1932-34, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1934-37.  Była związana z ruchem artystycznym, którego nowatorstwo przeplatało się z  politycznymi poglądami, działaniami i wpływami Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. Erna Rosenstein  pozostawała w kontakcie i przyjaźni  z takimi artystami jak Jonasz Stern, Maria Jarema, Jadwiga Maziarska, Tadeusz Kantor czy  Bogumiła Zbirożanka. 
Pod koniec 1937 roku, przed wybuchem II wojny światowej, spędziła kilka miesięcy w Paryżu, gdzie zobaczyła Wystawę Międzynarodową Surrealizmu (Exposition Internationale du Surrealisme) zorganizowaną przez André Bretona i Paula Éluarda. Przejeżdżając przez Niemcy w drodze do domu do Polski, oglądała berlińską edycję wystawy "sztuki zdegenerowanej", wystawy zorganizowanej przez nazistów, dla zwalczania nowych nurtów sztuki. Te doświadczenia wywarły głęboki wpływ na wczesne idee artystyczne malarki.
Tuż przed II wojną przeniosła się do Lwowa. Po ucieczce z tamtejszego getta ukrywała się w Warszawie. Po Powstaniu przebywała w Grodzisku i Częstochowie, a po zakończeniu wojny wróciła do Krakowa. Wystawiała z Grupą Młodych Plastyków (1946) i na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej (1948/49). W Krakowie wyszła za mąż za Artura Sandauera. W 1949 przeniosła się do Warszawy. Zaczęła wystawiać na powrót w 1955, od 1957 związała się na stałe z reaktywowaną, tzw. drugą „Grupą Krakowską”. Uczestniczyła w II i III Wystawie Sztuki Nowoczesnej, Warszawa 1957 i 1959 oraz w wielu wystawach, plenerach i sympozjach ruchu awangardowego lat 60., w tym regularnie w Plenerach Koszalińskich w Osiekach (1964-1978) i in. Wystawiała też wielokrotnie na Festiwalach Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1962-1988), Spotkaniach Krakowskich, Festiwalach Sztuk Pięknych w warszawskiej Zachęcie itp. W 1972 została laureatką Nagrody Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida. Tworzyła obrazy, rysunki, collages, książki autorskie i obiekty przestrzenne, dla których wspólnym mianownikiem jest surrealizm, wyrażający się w zaskakujących, poetyckich zestawieniach znaczących elementów, onirycznej metaforyce, bogactwie skojarzeń i wyobraźni. Artystka była również uznaną poetką, wydała kilka tomików wierszy, mi in. w Czytelniku i Wydawnictwie Literackim.